Nabłonek płaskonabłonkowy

Szyjka macicy i pochwa są pokryte tkanką zwaną nabłonkiem płaskim. Dlatego nabłonek w rozmazie powinien być obecny podczas analizy od zdrowej kobiety.

Jeśli to nie wystarczy, lekarz może założyć, że dziewczynka ma brak estrogenu, czyli nadmiar męskich hormonów płciowych.

Całkowity brak tkanki nabłonkowej w rozmazie najprawdopodobniej wskazuje na zanik komórek nabłonkowych.

Norma płaskiego nabłonka: do 15 w zasięgu wzroku.

Liczba komórek nabłonkowych może wzrosnąć z powodu rozwoju ostrego zapalenia lub z powodu niedawnego zapalenia narządu lub tkanki. Wskaźnik ten można interpretować tylko poprzez pomiar za pomocą liczb innych wskaźników.

Hiperkeratozę nabłonka płaskonabłonkowego (proces keratynizacji) podczas badania cytologicznego macicy szyjki macicy można określić na podstawie charakterystycznej obecności bezskórnych „łusek” tkanki nabłonka płaskonabłonkowego lub skupisk błyszczących komórek pozbawionych jądra, które czasami mają rozległą strukturę.

Większość masy gruczołów ciała zwierzęcego to nabłonek. Nabłonek gruczołów nosi funkcję tworzenia, jak również wydalania substancji z komórek, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu.

proliferacji nabłonka (wzrost tkanki z powodu proliferacji komórek), podłoże wraz z pojawieniem się nietypowe dla tej tkanki komórkowej mogą zacząć wskutek tego, rozlane zapalenie sutka (dobrokachestvennoe gruczołu choroba molochnoy, w którym istnieje wzrost tkanki patologicheskoe, wraz bolyu wraz z tym, co się czasami zdarza wydzielanie patologiczne), bez formowania elementu ogniskowego.

Proliferację nabłonka gruczołowego można zidentyfikować na skutek działania hiperestrogenii (żeński hormon płciowy jest w nadmiernej syntezie), różnych stanów zapalnych spowodowanych nieprawidłową mikroflorą lub niektórymi zakażeniami układu moczowo-płciowego.

Badanie mikroskopowe osadu moczu (bardzo ważna część wszelkich ogólnych badań klinicznych) rozróżnia dwa rodzaje osadów: zorganizowane i niezorganizowane. Cylindry, erytrocyty, leukocyty, nabłonek można dodać do głównych elementów zorganizowanego osadu.

Do niezorganizowanych osadów: amorficzne i krystaliczne sole. U zdrowej osoby nabłonek w osadach moczowych może wykryć pojedyncze w swoim polu widzenia komórki przejściowej i płaskiej tkanki nabłonkowej. U zdrowych osób nabłonek nerkowy powinien być nieobecny.

Nuklearne komórki nabłonka płaskiego

Powiązane i zalecane pytania

1 odpowiedź

Szukaj w witrynie

Co jeśli mam podobne, ale inne pytanie?

Jeśli nie znalazłeś potrzebnych informacji wśród odpowiedzi na to pytanie lub problem jest nieco inny niż przedstawiony, spróbuj zadać lekarzowi kolejne pytanie na tej stronie, jeśli jest to główne pytanie. Możesz także zadać nowe pytanie, a po chwili nasi lekarze odpowiedzą. To jest darmowe. Możesz również wyszukać niezbędne informacje w podobnych pytaniach na tej stronie lub na stronie wyszukiwania witryny. Będziemy bardzo wdzięczni, jeśli polecisz nas swoim znajomym w sieciach społecznościowych.

Medportal 03online.com prowadzi konsultacje medyczne w trybie korespondencji z lekarzami na stronie. Tutaj znajdziesz odpowiedzi od prawdziwych praktykujących w swojej dziedzinie. Obecnie na stronie znajdują się porady dotyczące 45 dziedzin: alergolog, wenerolog, gastroenterolog, hematolog, genetyk, ginekolog, homeopata, dermatolog, ginekolog dziecięcy, neurolog dziecięcy, neurolog dziecięcy, endokrynolog dziecięcy, dietetyk, immunolog, infektiolog, neurolog dziecięcy, chirurg dziecięcy, endokrynolog dziecięcy, dietetyk, immunolog, infektiolog, neurolog dziecięcy, chirurg żywieniowy, immunolog, infektiolog, neurolog dziecięcy, chirurg dziecięcy, chirurg immunologiczny, chirurg infekcyjny, neurolog dziecięcy, chirurg dziecięcy, chirurg dziecięcy logopeda, Laura, mammolog, prawnik medyczny, narcyz, neuropatolog, neurochirurg, nefrolog, onkolog, onkolog, chirurg ortopeda, okulista, pediatra, chirurg plastyczny, proktolog, Psychiatra, psycholog, pulmonolog, reumatolog, seksuolog-androlog, dentysta, urolog, farmaceuta, fitoterapeuta, flebolog, chirurg, endokrynolog.

Odpowiadamy na 95,66% pytań.

Płatki płaskiego nabłonka w piersi, co to jest

Manifestacje nabłonkowego komponentu piersi

Do tej pory uważa się, że najczęstszym problemem na drodze do zdrowia kobiet są zmiany wpływające na nabłonek piersi. Od okresu dojrzewania, kiedy następuje gwałtowny wzrost piersi wraz z rozwojem wyraźnego brodawki sutkowej i zakończeniem się menopauzą, która charakteryzuje się zmniejszeniem rozmiaru i przewodów. Tkanka piersi zmienia się odpowiednio.

Wpływ wieku na nabłonek

W stanie normalnym tkankowy składnik gruczołów sutkowych, dzięki któremu funkcja reprodukcyjna staje się możliwa, jest kombinacją zrębu (tkanki łącznej tłuszczowej i włóknistej) i tkanki nabłonkowej. Nabłonek jest reprezentowany przez rozgałęzione przewody bezpośrednio połączone z brodawką i zrazikami, z których każdy tworzy się w pewnym wieku. Stratyfikowany nabłonek płaskonabłonkowy pada na obszar brodawki, w szczególności na przewody wydalnicze.

Kiedy rodzi się dziewczyna, nabłonek składa się z niewielkiej liczby tak zwanych prymitywnych przepływów, położonych głębiej niż sutek i otoczka. Ponadto okres przedpokwitania charakteryzuje się powolnym wzrostem tych przewodów, podczas gdy się rozgałęziają, a z kolei składnik zrębu zwiększa się. W okresie po okresie dojrzewania charakterystyczny jest wzrost objętości gruczołu.

Pod koniec okresu ciąży niemowlęcia składnik gruczołowy osiąga taki rozmiar, że cały gruczoł sutkowy nabywa tkankę gruczołową. Pod koniec karmienia tkanka gruczołowa zanika, a podścielisko wysuwa się na pierwszy plan. Podczas menopauzy składniki gruczołowe również zanikają, czemu towarzyszy spadek liczby krwinek, a czasem ich całkowite zniknięcie. Wszystkie powyższe są uważane za odpowiednie zmiany w gruczołach w odniesieniu do ich funkcjonalności i struktury.

Wpływ hiperplazji

Zmiany w nabłonku gruczołów mlecznych mogą być ściśle związane z różnymi chorobami, które ma kobieta. Taką dość powszechną chorobą jest rozrost występujący w tkankach piersi. Aby zidentyfikować maksymalną liczbę objawów, należy zdiagnozować nabłonek, co ostatecznie pomoże w ustaleniu rodzaju choroby. Konieczne jest zrozumienie, że w celu zapobiegania chorobie konieczne jest okresowe odwiedzanie takich lekarzy, jak ginekolog i mammolog.

Nabłonek piersi

Istnieją następujące typy i hiperplazja:

• guzkowate - objawiające się wydzielinami w postaci krwi, śluzu i mleka; • cystic - to utwardzone węzły, które można łatwo odczuć, poza tym, że są stacjonarne;

• włóknista hiperplazja nabłonka gruczołu sutkowego - jest wydalana przez obecność torbieli w gruczole sutkowym, co powoduje silny ból przy dotykaniu, a po naciśnięciu na gruczoł - są po prostu nie do zniesienia.

Wszelkie wykryte nowotwory powinny być powodem skontaktowania się z wykwalifikowanym specjalistą. Przy typowym przebiegu choroby na wczesnym etapie, terapia jest najbardziej skuteczna, a gdy występuje stan przedrakowy, uciekają się do interwencji chirurgicznej.

W większości przypadków zmiany w gruczole sutkowym łagodnej orientacji są związane z rozrostem komórkowym. W tym przykładzie wykonania lekarz powinien rozważyć takie zmiany przez pryzmat prawdopodobnego rozwoju nowotworów złośliwych.

Odmiany łagodnych zmian

Jak potwierdzono naukowo, wszystkie łagodne reorganizacje są podzielone na pewne grupy, w zależności od ryzyka rozwoju nowotworów złośliwych. Pierwsza grupa obejmuje procesy nieproliferacyjne, które obejmują następujące zmiany:

  • apokrynowa metaplazja jest procesem, który wpływa na nabłonek gruczołu sutkowego, gdy komórki prostopadłościenne przechodzą do komórek cylindrycznych;
  • gruczolakowłókniak - obejmuje łagodne elementy nabłonkowe i zrębowe, podczas gdy guz jest wyraźnie ograniczony od innych tkanek.

Druga grupa jest reprezentowana przez procesy proliferacyjne, które zachodzą bez atypii i które obejmują następujące:

  • ciężka (umiarkowana) hiperplazja - wypełnione komórki nabłonkowe światła przewodu i jego dalsza ekspansja;
  • brodawczak wewnątrzprzewodowy, którego prześwit jest ukształtowany przez edukację, składający się z brodawek, które są pokryte komórkami nabłonkowymi w dwóch warstwach;
  • stwardniała gruczolica - pokazywanie ściskania i zmiany kształtu gruczołu.

Trzecia grupa obejmuje następujący hiperplazję atypową:

  • Ductal - ma strukturę nabłonkową, która ma kilka oznak raka przewodowego;
  • zrazikowy - pochłania proliferację komórek, które wyglądają na małe i takie same.

Składnik hormonalny nabłonka

Normalny rozwój gruczołu sutkowego przyczynia się do hormonów, takich jak estrogen i progesteron. Ze względu na receptory estrogenowe, przewody mleczne są zwiększone, w wyniku czego powstaje tłuszczowa wyściółka piersi. Obecność receptorów progesteronowych sprzyja wzrostowi pęcherzyków płucnych (produkcja mleka), płatków mleka i płatów

Progesteron, jak wiadomo, powoduje podział komórek, to znaczy działanie jako środek pobudzający lub, przeciwnie, ich tłumienie. Składnik tkanki gruczołu sutkowego jest dobrze wchłaniany, a progestyny ​​(steroidy stymulujące ciążę) i progesteron.

Cykl owulacyjny jest reprezentowany przez połączenie estrogenu i progesteronu, odpowiednio, proliferacja tkanki piersi występuje dokładnie w takich momentach.

Odpowiednie zmiany w gruczołach piersiowych występują również pod wpływem następujących substancji hormonalnych:

  1. naskórkowy czynnik wzrostu - aktywność receptora progesteronu w odpowiedzi na wzrost estrogenów;
  2. prolaktyna;
  3. hormony tarczycy;
  4. insulina

W ten sposób komórki nabłonkowe gruczołu sutkowego przez całe życie kobiety ulegają zmianom, najważniejsze jest, aby dowiedzieć się, przy pomocy medycznej, jaki jest ich charakter i na czas, aby zapobiec rozwojowi choroby.

Wideo

(głosów: 3, ocena: 5,00 na 5)

Nabłonek płaskonabłonkowy

Szyjka macicy i pochwa są pokryte tkanką zwaną nabłonkiem płaskim. Dlatego nabłonek w rozmazie powinien być obecny podczas analizy od zdrowej kobiety.

Jeśli to nie wystarczy, lekarz może założyć, że dziewczynka ma brak estrogenu, czyli nadmiar męskich hormonów płciowych.

Całkowity brak tkanki nabłonkowej w rozmazie najprawdopodobniej wskazuje na zanik komórek nabłonkowych.

Norma płaskiego nabłonka: do 15 w zasięgu wzroku.

Liczba komórek nabłonkowych może wzrosnąć z powodu rozwoju ostrego zapalenia lub z powodu niedawnego zapalenia narządu lub tkanki. Wskaźnik ten można interpretować tylko poprzez pomiar za pomocą liczb innych wskaźników.

Hiperkeratozę nabłonka płaskonabłonkowego (proces keratynizacji) podczas badania cytologicznego macicy szyjki macicy można określić na podstawie charakterystycznej obecności bezskórnych „łusek” tkanki nabłonka płaskonabłonkowego lub skupisk błyszczących komórek pozbawionych jądra, które czasami mają rozległą strukturę.

Większość masy gruczołów ciała zwierzęcego to nabłonek. Nabłonek gruczołów nosi funkcję tworzenia, jak również wydalania substancji z komórek, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu.

proliferacji nabłonka (wzrost tkanki z powodu proliferacji komórek), podłoże wraz z pojawieniem się nietypowe dla tej tkanki komórkowej mogą zacząć wskutek tego, rozlane zapalenie sutka (dobrokachestvennoe gruczołu choroba molochnoy, w którym istnieje wzrost tkanki patologicheskoe, wraz bolyu wraz z tym, co się czasami zdarza wydzielanie patologiczne), bez formowania elementu ogniskowego.

Proliferację nabłonka gruczołowego można zidentyfikować na skutek działania hiperestrogenii (żeński hormon płciowy jest w nadmiernej syntezie), różnych stanów zapalnych spowodowanych nieprawidłową mikroflorą lub niektórymi zakażeniami układu moczowo-płciowego.

Badanie mikroskopowe osadu moczu (bardzo ważna część wszelkich ogólnych badań klinicznych) rozróżnia dwa rodzaje osadów: zorganizowane i niezorganizowane. Cylindry, erytrocyty, leukocyty, nabłonek można dodać do głównych elementów zorganizowanego osadu.

Do niezorganizowanych osadów: amorficzne i krystaliczne sole. U zdrowej osoby nabłonek w osadach moczowych może wykryć pojedyncze w swoim polu widzenia komórki przejściowej i płaskiej tkanki nabłonkowej. U zdrowych osób nabłonek nerkowy powinien być nieobecny.

Nabłonek płaskonabłonkowy

Szyjka macicy i pochwa są pokryte tkanką zwaną nabłonkiem płaskim. Dlatego nabłonek w rozmazie powinien być obecny podczas analizy od zdrowej kobiety.

Jeśli to nie wystarczy, lekarz może założyć, że dziewczynka ma brak estrogenu, czyli nadmiar męskich hormonów płciowych.

Całkowity brak tkanki nabłonkowej w rozmazie najprawdopodobniej wskazuje na zanik komórek nabłonkowych.

Norma płaskiego nabłonka: do 15 w zasięgu wzroku. Liczba komórek nabłonkowych może wzrosnąć z powodu rozwoju ostrego zapalenia lub z powodu niedawnego zapalenia narządu lub tkanki. Wskaźnik ten można interpretować tylko poprzez pomiar za pomocą liczb innych wskaźników.

Hiperkeratozę nabłonka płaskonabłonkowego (proces keratynizacji) podczas badania cytologicznego macicy szyjki macicy można określić na podstawie charakterystycznej obecności bezskórnych „łusek” tkanki nabłonka płaskonabłonkowego lub skupisk błyszczących komórek pozbawionych jądra, które czasami mają rozległą strukturę.

Większość masy gruczołów ciała zwierzęcego to nabłonek. Nabłonek gruczołów nosi funkcję tworzenia, jak również wydalania substancji z komórek, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu.

proliferacji nabłonka (wzrost tkanki z powodu proliferacji komórek), podłoże wraz z pojawieniem się nietypowe dla tej tkanki komórkowej mogą zacząć wskutek tego, rozlane zapalenie sutka (dobrokachestvennoe gruczołu choroba molochnoy, w którym istnieje wzrost tkanki patologicheskoe, wraz bolyu wraz z tym, co się czasami zdarza wydzielanie patologiczne), bez formowania elementu ogniskowego.

Proliferację nabłonka gruczołowego można zidentyfikować na skutek działania hiperestrogenii (żeński hormon płciowy jest w nadmiernej syntezie), różnych stanów zapalnych spowodowanych nieprawidłową mikroflorą lub niektórymi zakażeniami układu moczowo-płciowego.

Badanie mikroskopowe osadu moczu (bardzo ważna część wszelkich ogólnych badań klinicznych) rozróżnia dwa rodzaje osadów: zorganizowane i niezorganizowane. Cylindry, erytrocyty, leukocyty, nabłonek można dodać do głównych elementów zorganizowanego osadu.

Do niezorganizowanych osadów: amorficzne i krystaliczne sole. U zdrowej osoby nabłonek w osadach moczowych może wykryć pojedyncze w swoim polu widzenia komórki przejściowej i płaskiej tkanki nabłonkowej. U zdrowych osób nabłonek nerkowy powinien być nieobecny.

Guzy nabłonkowe

Guzy nabłonkowe mogą rozwijać się z nabłonka powłokowego i gruczołowego.

Dojrzały łagodny guz nabłonka nazywany jest brodawczakiem. Dojrzały łagodny guz nabłonka gruczołowego nazywany jest gruczolakiem.

Niedojrzałe nowotwory złośliwe nabłonkowe (zarówno nabłonkowe gruczołowe, jak i nabłonkowe) nazywane są rakiem lub rakiem.

Brodawka (z łaciny. Papilla - brodawka) ma wygląd makroskopowy węzła z powierzchnią brodawkowatą przypominającą kalafior (na przykład w skórze) lub koralowce pokryte glonami (na przykład w pęcherzu). Konsystencja węzła może być gruba lub miękka. W gęstych brodawczakach zrąb jest dobrze eksprymowany, reprezentowany przez gęstą włóknistą tkankę łączną. Ponadto gęstość brodawczaka może nadać charakter strukturze miąższu, na przykład brodawczaki, w których miąższ ma strukturę nabłonka płasko-rogowaciejącego, są zawsze gęste w konsystencji. W miąższu brodawczaków miękkich przeważa objętość, podścielisko tworzy luźna włóknista tkanka łączna, z wieloma naczyniami o cienkich ścianach. Rozmiar guza, który wznosi się ponad powierzchnię skóry lub błony śluzowej, waha się od kilku milimetrów do centymetrów.

Mikroskopowo, guz składa się z wielu brodawek, które są manifestacją atypizmu tkanek. Zasada formowania brodawki jest następująca. Obwód brodawki jest miąższem utworzonym z rosnącego nabłonka, najczęściej ze zwiększoną liczbą warstw. W nabłonku zachowuje się polaryzacja komórek, stratyfikacja i integralność własnej błony. Zatem atypizm komórek jest łagodny. Zrąb guza znajduje się w centrum. Atypizm tkankowy objawia się nierównomiernym rozwojem nabłonka i zrębu oraz nadmiernym powstawaniem nietypowych małych naczyń krwionośnych.

Brodawki są zlokalizowane na skórze, błonach śluzowych wyścielonych nabłonkiem przejściowym lub nie-kolczastym (błona śluzowa jamy ustnej, prawdziwe struny głosowe, miednica nerkowa, moczowody, pęcherz moczowy). Największe znaczenie kliniczne mają brodawczaki krtani i pęcherza moczowego.

Brodawczak krtani. Zgodnie ze strukturą histologiczną najczęściej jest to brodawczak płaskonabłonkowy. Nowotwory te występują u dzieci, zwłaszcza w pierwszych latach życia, oraz u dorosłych, najczęściej u mężczyzn.

Na podstawie cech klinicznych i morfologicznych wyróżnia się brodawczaki dziecięce i brodawczaki dorosłe.

Brodawki u dzieci i młodzieży lub młodzieńczych brodawczaków są najczęściej wielokrotne (brodawczakowatość krtani). Najczęstszą lokalizacją jest przednia trzecia część strun głosowych. Często mogą być zlokalizowane w fałdach przedsionkowych i błonie śluzowej komór krtaniowych.

Makroskopowo ma wygląd brodawki o różowo-czerwonym kolorze z drobnoziarnistą powierzchnią na cienkiej łodydze. Najczęściej - to miękkie brodawczaki.

Mikroskopijnie miąższ tych guzów tworzy brodawczaki z wielowarstwowego płaskiego ortogenu, rzadziej z rogowaceniem nabłonka. Czasami miąższ może być reprezentowany przez nabłonek oddechowy, a następnie sutki pokryte są nabłonkiem sześciennym, pryzmatycznym, a nawet rzęskowym. Zrąb brodawek jest reprezentowany przez luźną, miękką włóknistą tkankę łączną, dobrze unaczynioną. Są łatwo ranni, krwawią.

Klinicznie brodawczaki krtani pojawiają się jako chrypka, chrypka głosu, aż po afonię (całkowita utrata głosu). Brodawki na długiej nasadzie, jeśli wejdą w światło głośni, mogą spowodować nagłą śmierć dziecka z powodu zamartwicy.

Leczenie - chirurgiczne usunięcie guza. Po usunięciu brodawczaka krtani u dzieci, bardzo często nawracają, mają tendencję do rozprzestrzeniania się na błonę śluzową krtani. Jednak złośliwość brodawczaków u dzieci jest niezwykle rzadka. W okresie dojrzewania brodawczaki czasami ulegają spontanicznej regresji.

Brodawki, które występują u dorosłych, z reguły są pojedyncze. Mikroskopowo i mikroskopowo najczęściej mają charakter gęstych brodawczaków. Ich miąższ to proliferacja wielowarstwowego nabłonka płaskonabłonkowego. Zrąb jest reprezentowany przez gęstą włóknistą tkankę łączną z niewielką liczbą naczyń.

Lokalizacja brodawczaków krtani u dorosłych jest taka sama jak u dzieci. Charakterystyczną cechą jest to, że brodawczaki krtani u dorosłych rosną powoli, rzuty występują rzadziej i po dłuższym okresie po usunięciu. Według niektórych autorów złośliwość brodawczaków u dorosłych jest częstsza do 20% przypadków, zwłaszcza palaczy. Brodawki z wyraźnym wzrostem zanurzenia, objawy hiperkeratozy i dysplazja nabłonka trzeciego stopnia są najczęściej poddawane nowotworom.

Brodawczak pęcherza moczowego. W większości krajów występują przejściowe brodawczaki pęcherza moczowego. W niektórych krajach Azji i Afryki, w których rozpowszechniona jest schistosomatoza układu moczowo-płciowego (choroba zapalna wywołana przez pierwotniaki, różne typy schistosomów), dominować mogą brodawczaki płaskonabłonkowe (jak również raki płaskokomórkowe).

Brodawczaki pęcherza moczowego występują najczęściej u starszych mężczyzn. Wynika to z faktu, że mężczyźni w tym wieku częściej niż kobiety rozwijają zastój moczu, ze względu na specyfikę struktury męskiej cewki moczowej, uciskany przez powiększony gruczoł krokowy (przerost hormonalny).

Brodawki są zlokalizowane najczęściej w obszarze trójkąta Lete, który jest ograniczony do ujścia moczowodów i cewki moczowej. Jednak niezależnie od lokalizacji, guzy te mają ten sam typ struktury.

Makroskopowo jest to zwykle pojedynczy egzofityczny guz na nasadzie lub szerokiej podstawie z brodawkowatą, aksamitną powierzchnią, miękką konsystencją, różowo-białawym kolorem. Czasami rozlane brodawczaki. Czasami występuje wiele brodawczaków, które znajdują się w różnych częściach dróg moczowych.

Mikroskopijnie, brodawczak pęcherza składa się z wielu cienkich brodawkowatych odrostów. Zrąb jest bardzo mały, reprezentowany jest przez niewłóknistą tkankę łączną z obfitością cienkościennych naczyń włosowatych. Zrąb jest pokryty kilkoma warstwami przejściowego nabłonka. Atypizm komórkowy jest łagodny. Tylko jedna warstwa komórek podstawnych wyróżnia się hiperchromią jąder i obecnością izolowanych mitoz. W pozostałych warstwach jądra są jasne z drobną chromatyną, bez mitozy. Membrana piwnicy pozostaje nienaruszona.

Leczenie - chirurgiczne usunięcie guza. Brodawki często powracają z powodu ogromu pola guza i ograniczonej zdolności do usuwania guza za pomocą cystoskopu. Wraz ze wzrostem liczby nawrotów ryzyko wystąpienia brodawczaków pęcherza staje się złośliwe.

Komplikacje. Ze względu na burzliwy ruch moczu długie sutki mogą być wygięte, skręcone. Skręcaniu brodawki może towarzyszyć ostre zaburzenie krążenia i atak serca. Gdy brodawka jest odrywana, w zależności od obszaru martwiczej tkanki nowotworowej, obserwuje się krwiomocz mikro- lub gruby (krew w moczu). Rosnący brodawczak często sam staje się przyczyną naruszenia odpływu moczu. Wszystko to przyczynia się do przenikania infekcji i rozwoju powikłań, takich jak zapalenie pęcherza moczowego, wstępujące zapalenie moczowodowo-odmiedniczkowe. Oderwane brodawki mogą powodować zablokowanie cewki moczowej i rozwój fałszywych bezmoczu (brak moczu). Fałsz, ponieważ mocz jest wytwarzany przez nerki, ale nie wydalany przez cewkę moczową. Wraz ze wzrostem guza w ustach moczowodu możliwe jest ucisk i rozwój wodonercza. Obustronne wodonercze może być powikłane niewydolnością nerek.

Prawdopodobieństwo złośliwości brodawczaków pęcherza moczowego jest wysokie, zwłaszcza u palaczy. Obecność brodawczaka pęcherza moczowego jest bezpośrednim przeciwwskazaniem do pracy w przemyśle, który wykorzystuje aminy aromatyczne, które są procarcinogenne. Aromatyczne aminy, takie jak benzydyna i naftyloamina, przedostają się do organizmu przez skórę, płuca i jelita, a ich działanie rakotwórcze objawia się głównie w pęcherzu.

Gruczolak (od greckiego. Aden - gruczoł) - Dojrzały łagodny nowotwór nabłonka gruczołowego. Rośnie ekspansywnie, makroskopowo ma wygląd dobrze określonego węzła o miękko-elastycznej konsystencji, różowo-biały. Czasami w guzie występują torbiele, w tych przypadkach są one określane jako cyto lub torbielakogruczolak.

Wielkość gruczolaków waha się od kilku milimetrów do kilkudziesięciu centymetrów.

Lokalizacja gruczolaków. Gruczolaki występują we wszystkich narządach gruczołowych, a także w błonach śluzowych (na przykład w przewodzie pokarmowym, w macicy), gdzie wystają ponad powierzchnię w postaci polipa. Nazywane są polipami gruczolakowatymi (gruczołowymi). Gruczolaki gruczołów dokrewnych (na przykład przysadka mózgowa, nadnercza, jajniki) mogą zachować funkcjonalne właściwości komórek pierwotnej tkanki i wytwarzać odpowiednie hormony w nadmiarze. Te hormonalnie aktywne gruczolaki dają charakterystyczne zespoły kliniczne, pozwalające na zdiagnozowanie tych guzów w klinice. Najważniejsze w klinice mają gruczolaki piersi i jajnika.

Gruczolak ma strukturę organoidalną, miąższ najczęściej składa się z komórek nabłonka pryzmatycznego lub sześciennego. Nabłonek zachowuje swoją złożoność i biegunowość, znajduje się na własnej membranie i tworzy struktury gruczołowe. Struktury gruczołowe są otoczone włóknistą tkanką łączną, w której znajdują się naczynia. Pytanie o naturę składnika zrębu w gruczolakach pozostaje otwarte. Na przykład, większość naukowców uważa, że ​​w gruczolakowłókniaku gruczołu sutkowego jedynie komponent nabłonkowy jest guzem, a tkanka włóknista jest pewną formą odpowiedzi organizmu na komórki gruczolaka.

W zależności od struktury histologicznej komponentu nabłonkowego rozróżnia się następujące warianty gruczolaków:

- pęcherzykowy (acinar), kopiujący końcowe odcinki gruczołów;

- rurowy, zachowujący przewodowy charakter struktur nabłonkowych;

- beleczkowaty, mający strukturę belki;

- bryła, która nie ma światła struktur gruczołowych;

- torbielowata z wyraźną ektopią (rozszerzenie) światła gruczołów i tworzeniem jam (torbielakogruczolak).

Stosunek miąższu i zrębu dzieli się na:

- gruczolak prosty (miąższ przeważa nad zrębu);

- gruczolakowłókniak (w przybliżeniu równy stosunek miąższu i zrębu);

- Adenofibroma (wyraźna przewaga zrębu, przypomina włókniak w strukturze, ale zawiera pojedyncze gruczoły).

Gruczolak piersi.

Proste, kanalikowe gruczolaki w gruczole sutkowym są rzadkie. Najczęstszym nowotworem gruczołów sutkowych jest gruczolakowłókniak.

Gruczolakowłókniak występuje w każdym wieku, ale częściej od 20 do 50 lat. Makroskopowo ma postać węzła z wyraźnymi granicami, czyli rośnie ekspansywnie. Jego konsystencja jest gęsta. Według struktury histologicznej jest to gruczolakowłókniak kanalikowy. Atypizm tkankowy wyraża się w gruczolakowłókniaku: gruczoły nie budują zrazików, mają różną średnicę i kształt. Zrąb jest reprezentowany przez gęstą włóknistą tkankę łączną z niewielką liczbą naczyń podobnych do szczelin (w normalnym gruczole sutkowym zrębie jest reprezentowane przez miękką włóknistą, luźną tkankę łączną, jest mała, obfitość tkanki tłuszczowej). W zależności od średnicy przewodów tworzących guz, ze względu na wzajemne powiązania składników nabłonkowych i tkanki łącznej, wyróżnia się gruczolakowłókniak nadnerczowy i wewnątrzczaszkowy.

Gruczolakowłókniak okołostawowy charakteryzuje się koncentryczną proliferacją tkanki łącznej wokół błony podstawnej przewodów. Światło kanałów jest zwężone, ale zachowane.

Gruczolakowłókniak wewnątrzkanałowy charakteryzuje się wydłużeniem przewodów gruczołowych, wciskając się w ich wiązki włókien kolagenowych, które są usytuowane prostopadle do błony podstawnej przewodu, tak że światło kanału staje się podobne do szczeliny. Niektórzy autorzy uważają, że gruczolakowłókniak wewnątrzczaszkowy jest bardziej podatny na nowotwór złośliwy niż perikalikularny.

W praktyce z reguły występuje gruczolakowłókniak typu mieszanego z przewagą w różnych częściach dowolnej opcji.

Czasami w piersi może rozwinąć się gruczolakowłókniak w kształcie liścia.

Gruczolakowłókniak w kształcie arkusza (gruczolak wewnątrzczaszkowy z podścieliskiem komórki) występuje częściej u kobiet w wieku 40-50 lat, osobne obserwacje rozwoju tego nowotworu opisano u mężczyzn. Guz może osiągnąć duże rozmiary (do 20 cm lub więcej). Szybko rośnie. Makroskopowo węzeł zrazikowy z charakterystycznym wzorem siatkowym przypominającym strukturę liścia (stąd nazwa). Widoczne wgłębienia i torbielowate, ogniska martwicy i krwotoki.

Mikroskopowo, ma wygląd wewnątrzgałkowego lub mieszanego gruczolakowłókniaka, często z torbielowatymi rozszerzonymi przewodami, do światła, z którego pokryte są polipowate wyrostki tkanki łącznej, pokryte jedną lub kilkoma warstwami sześciennego nabłonka. Wielokomórkowy zrąb z wyraźnym polimorfizmem komórek, postaciami mitozy, ogniskami krwotoków i martwicą.

Trudno jest przewidzieć biologiczne zachowanie gruczolakowłókniaków liści na podstawie struktury histologicznej. Zwykle postępuje łagodnie. Jest to jednak możliwe złośliwość, najczęściej komponent tkanki łącznej. Gdy składnik zrębu jest złośliwy, obserwuje się wyraźny polimorfizm komórek, obecność dużej liczby patologicznych postaci mitozy i rozległe obszary stwardnienia. Pojawiające się guzy mogą mieć strukturę mięsaka.

Niezwykle trudno jest przeprowadzić diagnostykę różnicową między gruczolakiem a pierwotnym rakiem piersi na podstawie obrazu makroskopowego w klinice. Dlatego wszystkie gruczolakowłókniaki podlegają chirurgicznemu usunięciu z obowiązkowym pilnym badaniem histologicznym usuniętego materiału. Ostateczna diagnoza histologiczna pomoże lekarzowi określić zakres interwencji chirurgicznej i dalsze taktyki leczenia.

Wśród łagodnych guzów nabłonkowych jajnika najczęściej występują torbielakogruczolaki. Występują w każdym wieku, ale częściej są wykrywane między 30 a 60 rokiem życia. Makroskopowo wyglądają jak torbiele. Rozmiar guza jest inny - od kilku mm do kilkudziesięciu cm. Kapsuła guza jest reprezentowana przez gęstą włóknistą tkankę łączną. Nabłonek wyściełający wewnętrzną ścianę jest często jednorzędowy sześcienny lub spłaszczony, rzadziej - cylindryczny. Są cysty:

W zależności od stanu wewnętrznej wyściółki torbieli są:

- brodawkowaty lub brodawkowaty (brodawkowaty występ wyściółki nabłonkowej wewnątrz jamy).

Są prawdziwe sutki i fałszywe. Prawdziwe sutki są wypustkami nabłonkowymi, które mają zręby. Fałsz - reprezentowany przez proliferujący nabłonek. Tworzenie brodawek jest wskaźnikiem intensywności procesów proliferacyjnych w nabłonku torbielaka. Jest to morfologicznie niekorzystny znak, który wskazuje na możliwość złośliwości guza.

Z natury zawartości torbieli dzieli się na:

- śluzowate, które wytwarzają śluz (mucyna).

Pokrywa nabłonkowa w niektórych brodawkowatych torbielakowatych jest bardzo podobna do nabłonka śluzówki macicy (endometrium) i reaguje w podobny sposób na zmiany hormonalne zachodzące w organizmie. Zawartość takich cyst jest galaretowata, brązowawa. Takie torbielowce nazywane są torbielami „czekoladowymi”.

Wartość cystadena jajników. Klinika może mieć wiele komplikacji. Najbardziej niebezpieczny jest skręt torbielowaty z rozwojem martwicy ściany, jej pęknięciem i uwolnieniem zawartości do jamy brzusznej. Zmianom tym może towarzyszyć rozwój bolesnego szoku, czasem śmiertelnego. Przy względnie korzystnym przebiegu rozwój zrostów jelitowych w obrębie wątroby jest możliwy, co może być skomplikowane przez rozwój choroby adhezyjnej. Pęknięciu torbieli może towarzyszyć krwawienie. Możliwe jest ropienie cyst. Poważnym, stosunkowo rzadkim powikłaniem guzów śluzowych jest pseudomixomatoza otrzewnowa. Występuje, gdy torbiel pęka, gdy galaretowata zawartość wraz z fragmentami guza jest wszczepiana do otrzewnej.

Leczenie cystadenami jajników polega na usunięciu chirurgicznym.

RAK LUB RAK

Rak to niedojrzały, złośliwy nowotwór z nabłonka. Nowotwory mogą rozwijać się z nabłonka powłokowego i gruczołowego.

Główna klasyfikacja nowotworów opiera się na obrazie histologicznym, który jest kopiowany przez miąższ guza. Są następujące nowotwory nabłonkowe nabłonka:

- rak płaskonabłonkowy;

- rak płaskonabłonkowy;

- rak niezróżnicowany (małe komórki, polimorficzne itp.)

Ponadto występują mieszane formy raka, składające się z dwóch rodzajów nabłonka (płaskiego i cylindrycznego), nazywane są nowotworami dimorficznymi.

Klasyfikacja nowotworów z nabłonka gruczołowego:

- rak śluzu (koloid) (jego typ to rak w kształcie pierścienia).

Dodatkowa klasyfikacja nowotworów opiera się na stosunku składników miąższowych i zrębowych guza, a zatem:

- rak rdzeniasty (podobny do mózgu), który charakteryzuje się przewagą miąższu nad zrębu. Guz jest miękki, biało-różowy, przypominający tkankę mózgu;

- prosty lub wulgarny rak, który zawiera w przybliżeniu równe ilości miąższu i zrębu;

- cyrrh lub rak włóknisty, który wyróżnia się wyraźną przewagą zrębu nad miąższem.

Raki z nabłonka powłokowego

Rak płaskonabłonkowy jest zróżnicowanym rakiem z nabłonka nabłonka, którego miąższ tworzy w strukturze kompleksy przypominające nabłonek wielowarstwowy płaskonabłonkowy. Te kompleksy nabłonkowe wyrastają w leżące poniżej tkanki i niszczą je. Są otoczone przez zręby, które są reprezentowane przez włóknistą tkankę łączną z naczyniami nierównomiernie w niej zlokalizowanymi. W kompleksach nabłonkowych utrzymuje się tendencja do dojrzewania komórek i rogowacenia. Na obrzeżach kompleksu komórki są mniej zróżnicowane, zaokrąglone, z wąskim obrzeżem cytoplazmy i jąder hiperchromowych. W środku są one jasne, zawierają nadmiar keratogyaliny. W przypadku silnej keratynizacji zrogowaciałe masy gromadzą się w centrum kompleksów w postaci jasnoróżowych koncentrycznych formacji. Te gromady są nazywane perłami nowotworowymi. Otrzymali swoje imię na podstawie obrazu makroskopowego. Na przekroju są widoczne w postaci małych ziaren o szarawo-białym kolorze z perłowym odcieniem. Ich obecność pozwala postawić diagnozę. Różni się stosunkowo wolnym wzrostem.

Rak płaskonabłonkowy zrogowaciały rozwija się w skórze, błonach śluzowych, pokrytych płaskim lub przejściowym nabłonkiem (jama ustna, przełyk, szyjka macicy, pochwa itp.). W błonach śluzowych pokrytych nabłonkiem pryzmatycznym rak płaskonabłonkowy rozwija się dopiero po wcześniejszej metaplazji i dysplazji nabłonkowej.

Rak płaskonabłonkowy - różni się od raka łuskowatego rogowaciejącego brakiem tendencji komórek nowotworowych do dojrzewania i rogowacenia. Brakuje mu „pereł rakowych”. Charakteryzuje się polimorfizmem komórek i jąder, dużą liczbą mitoz. W badaniach histochemicznych i immunohistochemicznych keratynę można wykryć w komórkach. Wykrywanie desmosomów i tonofibryli za pomocą mikroskopu elektronowego tych guzów potwierdza ich przynależność do raka płaskonabłonkowego. W porównaniu z keratynizacją raka, szybko rośnie, ma mniej korzystne rokowanie.

Rak podstawnokomórkowy - charakteryzuje się tworzeniem kompleksów nabłonkowych polimorficznych nowotworów składających się z komórek przypominających komórki podstawowej warstwy wielowarstwowego nabłonka płaskiego. Komórki mają mały, pryzmatyczny lub wielokątny kształt, z hiperchromowymi jądrami i wąskim obrzeżem cytoplazmy. Komórki znajdują się w postaci palisady prostopadłej do błony podstawnej, mitoza nie jest rzadkością. W miejscu zlokalizowanym na skórze rośnie powoli, często z owrzodzeniem, z powstaniem głębokiego wrzodu (ulcus rodens). Różni się powolnym przepływem, wyraźnym niszczącym wzrostem, późnym daje przerzuty. Z lokalizacją w narządach wewnętrznych rokowanie jest mniej korzystne.

Rak drobnokomórkowy jest formą niezróżnicowanego raka, który składa się z monomorficznych komórek podobnych do limfocytów, które nie tworzą żadnych struktur. Stroma to za mało. W guzie występuje wiele mitoz, rozległych obszarów martwicy. Rośnie szybko, różni się we wczesnych i rozpowszechnionych przerzutach.

Rak polimorficzny - charakteryzuje się obecnością dużych komórek polimorficznych, które tworzą kompleksy pseudo-żelaza zlokalizowane w wiązkach zrębowych włókien kolagenowych. Rak polimorficzny uważany jest za wysoce złośliwy nowotwór, w którym obserwuje się rozległe przerzuty limfogenne i krwiotwórcze.

Rak adaptacyjny jest z reguły wysoce zróżnicowanym rakiem, w obrazie histologicznym często bardzo trudno jest odróżnić go od brodawczaka transkomórkowego. Charakterystyczną cechą jest zniszczenie błony podstawnej i infiltracja przez komórki nowotworowe ich własnej warstwy śluzówki. Bardziej wyraźny atypizm komórkowy, wielorzędowa, całkowita lub częściowa utrata polarności, obecność patologicznych form mitozy.

Raki z nabłonka gruczołowego

Gruczolakorak to niedojrzały nowotwór złośliwy nabłonka pryzmatycznego, który tworzy struktury gruczołowe o różnych kształtach i rozmiarach, rosnące w otaczające tkanki i niszczące je. Występuje w błonach śluzowych i narządach gruczołowych. W przeciwieństwie do gruczolaka, wyraźny jest atypizm komórkowy, który przejawia się w polimorfizmie komórek i hiperchromii jąder. Błona podstawna gruczołów jest zniszczona. Gruczoły mogą być tworzone przez nabłonek wielorzędowy, ale ich światło jest zawsze zachowane. Czasami światło gruczołów jest powiększone i występują w nich brodawczakowate - jest to brodawkowaty lub brodawkowaty gruczolakorak. Nadal odróżniam gruczolakoraka cewkowatego i cewkowego. Gruczolakorak ma inny stopień zróżnicowania, co może determinować jego przebieg kliniczny i rokowanie.

Solidny rak (z łaciny. Solidum - gęsty) jest formą gruczołowego niezróżnicowanego raka. Mikroskopowo różni się od gruczolakoraka tym, że w kompleksach pseudo-żelaznych nie ma przerw wypełnionych proliferującymi komórkami nowotworowymi. Wyraźny atypizm komórek i tkanek. Mitoza jest dość powszechna w komórkach nowotworowych. Stały rak szybko rośnie i wczesne przerzuty.

Rak śluzowy (koloidalny) - charakteryzujący się tym, że oprócz morfologicznego, funkcjonalny atypizm jest wyraźny. Komórki rakowe wytwarzają duże ilości śluzu. Ten śluz może gromadzić się w zrębie guza. W niektórych przypadkach możliwe jest wytwarzanie śluzu, który gromadzi się głównie w cytoplazmie, tworząc komórki cricoid. Często oba typy wydzielania są łączone. Nowotwory składające się głównie z komórek cricoid nazywane są rakiem pierścieniowatym.

Z nabłonka nabłonkowego nowotwory często znajdują się na skórze, na wargach, w oskrzelach, w przełyku, w części pochwowej szyjki macicy, w pęcherzu.

Z nabłonka gruczołowego najczęstszą lokalizacją nowotworu jest żołądek, jelita, gruczoł sutkowy, trzustka, wątroba, ciało macicy, oskrzela, gruczoł ślinowy.

Sposoby przerzutów raka

Najczęstsze i wczesne przerzuty w raku są wykonywane drogą limfatyczną. Pierwsze przerzuty są wykrywane w regionalnych węzłach chłonnych.

W przyszłości rak może przerzuty drogą krwiotwórczą. Najczęstsze przerzuty krwiotwórcze są wykrywane w wątrobie, płucach i niekiedy w szpiku kostnym. Niektóre miejsca raka mogą przerzuty do mózgu, nerek, nadnerczy.

Przerzuty kontaktowe (implantacyjne) obserwuje się w otrzewnej, opłucnej, z lokalizacją na wargach.

Cytologia nowotworów skóry

Konsultacja onkologa

Cześć, zrobiłem cytologię nowotworu na skórze. Podejrzany bazalioma. Oto test cytologiczny: W powstałym materiale, płatki nabłonka płaskonabłonkowego, znaleziono kilka płaskich komórek nabłonkowych wszystkich warstw, w tym głęboką warstwę podstawną. Czy ona lub coś innego? Wiek pacjenta: 41 lat

Cytologia zmian skórnych - konsultacja medyczna na ten temat

Cześć Nie, ten wynik nie potwierdza rozpoznania raka podstawnokomórkowego skóry. Rak podstawnokomórkowy charakteryzuje się wykrywaniem niezróżnicowanych lub zróżnicowanych komórek, wariantem ich pozyskiwania, jak również wykrywaniem tak zwanych „nagich” komórek.
Szczególnie ważna jest metoda przeprowadzania badania, najbardziej pouczające jest badanie histologiczne materiału.

Dziękuję za odpowiedź. Kolejne pytanie. Czy trzeba go usunąć iw jaki sposób? Onkolog zasugerował elektrokoagulację. Czy możliwe jest wykonanie histologii po tej metodzie usuwania?

Cześć Jeśli nie stwierdzono nic więcej w konkluzji cytologii, w tym wniosku nie ma komórek atypowych ani żadnych zmian w tkankach pobranych do badania cytologicznego. Oznacza to, że nie ma danych wskazujących na obecność wzrostu guza.
Jednak przy diagnozowaniu raka podstawnokomórkowego opierają się one na wyniku badania - występują charakterystyczne objawy zewnętrzne, na zakończenie badania cytologicznego i histologicznego.

Komórki nabłonka płaskonabłonkowego w rozmazie cytologicznym: kiedy to wskazuje na obecność nieprawidłowości w organizmie?

Dość trudny proces diagnozowania zakażeń układu płciowego i moczowo-płciowego często nie pozwala lekarzowi na szybkie i terminowe ustalenie koniecznego leczenia.

Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku chorób onkologicznych bezobjawowych. Dlatego kobietom w wieku rozrodczym zaleca się przeprowadzenie analizy cytologii przynajmniej raz w roku.

Cytologiczny cytat: co to jest?

Wymaz cytologiczny ma inne nazwy, takie jak test cytologiczny, wymaz cytologiczny, wymaz z papki. Tego typu badania przeprowadza się podczas badania ginekologicznego, w wyniku którego lekarz przyjmuje anomalię. Aby przeprowadzić test, konieczne jest pobranie komórek specjalnym narzędziem do szczotkowania ze ścian pochwy, z kanału szyjki macicy, a także z szyjki macicy.

Procedura jest przeprowadzana bez większego przygotowania i jest bezbolesna dla pacjenta. Powstały śluz jest nakładany na szkiełko, suszony i wysyłany do badań. Podczas badania analiza leku jest barwiona specjalnymi odczynnikami i badana pod mikroskopem. Określa:

  • struktura i rozmiar komórki;
  • forma nabłonkowa;
  • liczba komórek na jednostkę powierzchni;
  • patologia w strukturze komórek;
  • lokalizacja komórki względem reszty.

Rozmaz na cytologii pozwala określić obecność zapalenia układu moczowo-płciowego, rozwój guzów i prawdopodobieństwo rozwoju przedrakowych patologii nabłonkowych. Nabłonek płaskonabłonkowy jest warstwą komórek wyściełających śluzówkę pochwy.

Szybkość komórek nabłonkowych płaskonabłonkowych

Obecność komórek płaskonabłonkowych w rozmazie jest prawidłowa, ponieważ cała szyjka macicy jest pokryta nabłonkiem płaskonabłonkowym. Normalna objętość tych komórek w rozmazie może wynosić do 15 jednostek w zasięgu wzroku. Brak lub większa objętość komórek wskazuje na obecność nieprawidłowości w organizmie. Jednak dokładna diagnoza może zostać ustalona tylko podczas oceny wszystkich wskaźników badania. Niewielka liczba komórek nabłonka płaskiego w rozmazie Papanicolaou (do 5 na pole widzenia) wskazuje na niewystarczającą produkcję estrogenów w organizmie kobiety.

W praktyce medycznej zdarzały się przypadki, gdy w rozmazie PAP nie ma płaskich komórek nabłonkowych. Sugeruje to, że są atroficzne. Ponadto, taka śmierć komórki może wskazywać na wysokie prawdopodobieństwo rozwoju raka. W tej sytuacji, oprócz zwykłej analizy cytologii, lekarz zaleca, aby kobieta przeszła dodatkowe badania w celu uzyskania dokładniejszych wyników.

Odwrotne wyniki badań lub nadmierny wzrost liczby komórek nabłonka płaskonabłonkowego w rozmazie cytologicznym (od 15 i więcej w polu widzenia) jest najczęściej oznaką zapalenia szyjki macicy, rozlanej mastopatii lub bezpłodności pierwotnej. Jeśli występują łagodne zmiany w układzie moczowo-płciowym lub podczas hiperkeratozy, można również zaobserwować zwiększoną liczbę komórek nabłonka płaskiego. Hiperkeratoza jest naruszeniem procesu rogowacenia w organizmie. Jednocześnie liczba nabłonka płaskiego wytworzonego w ciele nie jest kontrolowana.

Normalne są uważane za wskaźniki, składające się nie tylko z płaskich komórek nabłonkowych, ale także cylindrycznych i wielowarstwowych. Takie wyniki badań można zaobserwować przy niezbyt dokładnej procedurze pobierania próbek rozmazu. Następnie pobiera komórki z różnych warstw nabłonka. Jednak obecność komórek nieprawidłowych w ich strukturze w rozmazie może wskazywać, że w macicy zachodzą procesy zapalne, w tym wysokie prawdopodobieństwo obecności wirusa brodawczaka w organizmie kobiety, łagodne zmiany szyjne lub dysplazja.

Tylko lekarz może ocenić wyniki badania i dokonać wstępnej diagnozy na podstawie analizy.

Komórki nabłonkowe zi bez atypii

Atypia jest szczególnym stanem komórek. Mają niewłaściwą strukturę, a ich kształt, struktura i rozmiar ulegają zmianie. Stan ten jest jednym z głównych objawów patologii, w tym wysokiego prawdopodobieństwa rozwoju raka, ponieważ komórka atypowa jest komórką potencjalną, z której może tworzyć się nowotwór.

Jeśli w rozmazie cytologicznym obecne są komórki atypowe, zazwyczaj oznacza to rozwój HPV u kobiety, zakażenia pochwy lub proces regeneracji komórek nabłonkowych do raka płaskonabłonkowego.

Z niewielką zmianą w strukturze morfologicznej komórek dotkniętych zapaleniem występującym w ciele macicy lub pochwie, testy uzyskują drugą klasę z wyjaśnieniem, to znaczy, która choroba może powodować atypię. Może to być zapalenie, obrzęk, brodawki, HPV.

Trzecia klasa wymaga powtórzenia badań, ponieważ w pobranym rozmazie znajdują się komórki z nietypowymi anomaliami jądra i cytoplazmy. Może występować kilka rodzajów dysplazji: łagodna, umiarkowana lub wyraźna.

Czwarta klasa zakłada obecność w analizie komórek o nietypowym powiększonym jądrze o nieregularnym kształcie, podczas gdy jego cytoplazma również się zmienia i obserwuje się oznaki złośliwości.

Piąta klasa odnosi się do wyników badania, w którym liczba złośliwych komórek nabłonka płaskonabłonkowego jest znacznie wyższa. W tym przypadku rozpoznaje się raka inwazyjnego.

Jeśli badanie nie ujawniło nietypowych komórek, diagnoza jest ustalana wyłącznie poprzez pomiar ich liczby w rozmazie.

Wymaz cytologiczny z nosa

Cytologiczne wymazy kobiety wyznaczają nie tylko prawdopodobieństwo chorób układu moczowo-płciowego. Często tego typu badania są wyznaczane i w badaniach błony śluzowej nosa.

Jednak ta analiza nazywa się nosocytogramem. Jego zadaniem jest także badanie komórek nabłonkowych, a także neutrofili, limfocytów, monocytów, komórek tucznych i plazmatycznych oraz eozynofili. Ponadto badane są cechy tych komórek.

Rozmaz na cytologii z nosa przeprowadza się w następujący sposób. Specjalny pędzel służy do zbierania komórek nabłonkowych z dolnego kanału nosowego. Analizę wykonuje się z obu nozdrzy, dlatego lewą i prawą połowę nosa bada się oddzielnie.

W zależności od choroby wyniki badania mogą wykazać inne wyniki, zgodnie z którymi lekarz będzie w stanie ocenić stan zdrowia pacjenta i, jeśli to konieczne, zalecić inne badania w celu potwierdzenia choroby.

Nuklearne łuski płaskonabłonkowe

Hiperkeratoza, parakeratoza, dyskeratoza.

Przy powtarzających się uszkodzeniach (przewlekłe stany zapalne, działanie estrogenów przy ich długotrwałym stosowaniu lub doustne środki antykoncepcyjne, zakłócenie procesów troficznych itp.) Zwiększona proliferacja komórek warstwy przypowierzchniowej może prowadzić do pogrubienia wielowarstwowego nabłonka wielowarstwowego z wydłużeniem procesów między brodawkami (akantozy) i zrogowacenia komórek warstwy powierzchniowej (hiperkeratoza). Ta zmiana w składzie nabłonka pozwala na porównanie go z nabłonkiem skóry (epidermizacja).

Innym typem patologicznej keratynizacji, w wyniku zwiększonego różnicowania, jest parakeratoza. W odniesieniu do naskórka parakeratoza jest definiowana jako opóźnienie jądra w warstwie rogowej. Taka definicja szyjki macicy, w której nie ma warstwy rogowej w normie, jest niedopuszczalna. Jednak ze względu na podobieństwo morfologiczne do zmian w naskórku, proces ten nazywany jest parakeratozą i charakteryzuje się obecnością w warstwie powierzchniowej wielu warstw małych zwartych komórek typu miniaturowej powierzchni z jądrami piknotycznymi (ryc. 11). Sama parakeratoza nie ma znaczenia klinicznego, ponieważ jest reakcją nabłonka na uszkodzenia przewlekłe, ale może być pośrednim znakiem uszkodzenia wirusowego i ukryć znajdującą się pod nim dysplazję i raka.

Komórki przypominające komórki podczas parakeratozy (tak zwana pseudo-parakeratoza) mogą wystąpić u kobiet po menopauzie (zmiany zwyrodnieniowe na tle atrofii), jak również w rozmazach szyjki macicy w drugiej połowie cyklu miesiączkowego.

Hiperkeratoza jest patologiczną keratynizacją (nadmierne nagromadzenie białek cytokeratynowych w cytoplazmie) ze zniszczeniem jąder komórek powierzchniowych wielowarstwowego płaskiego nierogowaciałego (normalnego) nabłonka i ich przekształceniem w łuski pozbawione jądra, gromady, czasem rozległe, błyszczących komórek niejądrowych (ryc. 11).

Dyskeratoza występuje często w zakażeniu wirusem brodawczaka ludzkiego i jest reprezentowana przez komórki nabłonkowe o małym rozmiarze, wydłużonym lub wielokątnym kształcie z powiększonymi, hiperchromowymi jądrami, gęstą błyszczącą cytoplazmą.

Makroskopowo zjawisko patologicznej keratynizacji (hiperkeratoza, parakeratoza) może objawiać się leukoplakią. Badanie histologiczne próbek biopsyjnych z miejsc leukoplakii najczęściej ujawnia hiperkeratozę (tzw. Prostą leukoplakię), ale czasami parakeratozę, metaplazję płaskokomórkową, dysplazję, a nawet raka. Badanie cytologiczne może pomóc w ustaleniu charakteru procesu patologicznego, manifestującego się klinicznie jako leukoplakia.

Metaplazja płaskonabłonkowa, jak już wspomniano, jest mechanizmem ochronnym, dzięki któremu nabłonek gruczołowy w miejscach ektopowych na części pochwy szyjki macicy zostaje zastąpiony nabłonkiem wielowarstwowym płaskim (proces fizjologiczny).

Metaplased nabłonek płaski powstaje nie z dojrzałych cylindrycznych, ale z leżących poniżej, tak zwanych komórek rezerwowych. W preparatach cytologicznych zwykle możliwe jest zidentyfikowanie komórek rezerwowych tylko wtedy, gdy występuje rozrost komórek rezerwowych, gdy znajdują się one w skupiskach. Zastrzeżona hiperplazja komórek jest pierwszym etapem metaplazji płaskonabłonkowej (ryc. 12 A-B). Pod warstwą cylindrycznych komórek pojawiają się jedna, dwie lub więcej warstw komórek typu kiełkującego, które przypominają komórki podstawowej warstwy nabłonka płaskiego bez wyraźnych granic komórek.

Komórki niedojrzałego nabłonka metaplastycznego przypominają nabłonek parabazowy, ale są głównie rozproszone, rzadziej w luźnych skupiskach. W miarę dojrzewania komórek (dojrzewania metaplazji płaskonabłonkowej) pojawiają się komórki z procesami cytoplazmy - „komórki pająka” (patrz wyżej). Stopniowo kształt komórek zbliża się do owalu, następuje podział cytoplazmy na jaśniejszą wewnętrzną i bardziej intensywnie zabarwioną część zewnętrzną. Dojrzałe komórki metaplastyczne są prawie nie do odróżnienia od komórek parabasalnych, pośrednich i powierzchniowych naturalnego wielowarstwowego nabłonka płaskonabłonkowego (Fig. 12 GF).

Metaplazji płaskonabłonkowej może towarzyszyć rozwój patologicznej keratynizacji. Oprócz komórek metaplazmowanych preparaty wykazują oznaki hiperkeratozy lub parakeratozy. Powiększenie i hiperchromia jąder komórek metaplazmatycznych, różnica wielkości jąder w tej samej strukturze, nierównomierny rozkład chromatyny, obecność jąder komórkowych są oznakami atypii i są określane terminem „atypowa metaplazja płaskonabłonkowa”. Taki wariant metaplazji płaskonabłonkowej może być źródłem dysplazji.

Atypia zapalna. W przewlekłych procesach zapalnych w cytogramie można zaobserwować zmiany o charakterze ochronnym: proliferację, metaplazję płaskokomórkową, atypową metaplazję płaskonabłonkową, hiper- i parakeratozę. Jednocześnie połączenie zmian zwyrodnieniowych, naprawczych i proliferacyjnych w zapaleniu może spowodować fałszywie dodatnią diagnozę dysplazji lub raka. Szczególnie duże trudności pojawiają się przy ocenie zmian zapalnych w komórkach metaplazji, które mogą być mylone z niedojrzałymi komórkami płaskonabłonkowymi z dyskaryzą i przypisywane dysplazji.

Zaleca się zachowanie ostrożności w ocenie zmian nabłonkowych w zapaleniu, a jeśli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do charakteru procesu, wskazane jest przeprowadzenie powtarzanego badania po leczeniu zapalenia.

Rozrost gruczołowy. Jak już wspomniano, termin „ektopia” (szyjka macicy, pseudoerozja) opisuje położenie cylindrycznego nabłonka na części pochwy szyjki macicy. Dwukompensujące „komórki rezerwowe”, będące komórkami typu kiełkującego, mają zdolność różnicowania się zarówno w kierunku nabłonka płaskiego płaskiego i cylindrycznego (metaplazja płaskonabłonkowa), jak również mogą stać się podstawą rozrostu mikroglandularnego (gruczołowego) i nieprawidłowego różnicowania komórek i nietypowa proliferacja. Proliferująca ektopia jest najbardziej niebezpieczna z punktu widzenia transformacji nowotworu. Diagnostyka różnicowa między ektopią rozmnażającą się a fizjologiczną („sama”) nie zawsze jest możliwa. Chirurgiczna metoda ektopii (koagulacja kriogeniczna, elektro-, laserowa), która była szeroko rozpowszechniona do niedawna, powinna być teraz stosowana zgodnie ze ścisłymi wskazaniami. Jednocześnie nieuzasadniona i / lub niewystarczająca interwencja chirurgiczna jest obarczona niebezpieczeństwem rozwoju dysplazji w pozostałych miejscach gruczołu i niedojrzałym nabłonku metaplastycznym. Jak wiadomo, taka dysplazja jest pokryta normalnym nabłonkiem i może się rozwijać przez długi czas bez objawów cytologicznych.

Aby Uzyskać Więcej Informacji Na Temat Leczenia Trądziku